Hari ini kawan baik saya K telah menulis satu karangan bahasa Cina di Facebook. Karangannya telah memang menyentuhkan hati saya. Ini bukanlah kerana hal yang dibincangkan ialah satu yang saya terlalu memahami, tetapi kerana karangannya telah ditulis dengan sangat baik. Walaupun saya berbangsa Cina, namun pada pandangan saya, bahasa ibu ini masih merupakan bahasa yang paling sukar dibelajar. Akibatnya, saya memang menghormati sesiapa yang boleh melepaskan emosi dengan perkataan-perkataan indah. Sekarang, saya memang menakuti menulis dalam bahasa Cina kerana saya tahu saya sudah melupakan kebanyakannya.
Teruklah. Pos ini telah memerlukan banyak masa untuk ditulis. Bila saya ingin memikir dalam bahasa Melayu saya hanya menemui perkataan-perkataan Perancis. Kadang-kala bila saya bercakap dengan C, masalah ini bukan terlalu serius, tetapi bahasa lisan tak perlukan tatabahasa baik. Jadi, jika saya menerusi tidak mempedulikan tulisan bahasa melayu, habislah à la fin!
